Featured

Fryma jem e e Hanës

Paska hanë n’qiellin e errët. Edhe oksigjeni k’tu asht sa me marrë frymë.
N’këtë tokë, n’dritën e hanës paska dhe me ec, me rrugëtu. Veç mendjes krejt trupi asht mpi e mendja m’duket që ka humb n’veti, mu si unë.

Fryma m’asht ranu’ aq sa ma sjell n’mend me marrë frymë ma thellë që m’i ngopë mushkritë. Edhe shpirti m’ka mbetë k’shtu n’mall t’oksigjenit t’vetë, t’lumtunisë.
Kam edhe sy mjaftueshëm t’shëndoshë me pa rrugën kah eci, edhe at’ hanën lartë që e injoroj e bëj sikur s’du me pa.
Kontradikta n’konditat që vetes ia kam përcaktu.

Plot paradokse si dëshira t’zgjume n’gjumin e zemrës e t’mendjes ndonjeherë. Klithma t’mbytuna n’thellësi si mokra që dojnë me blu mendime pa fund. Kontradiktat janë ato që rrijnë zgjut’ natë e ditë, si mendimet e mia, si une vetë.

Flladi i ftohtë lehtë ledhaton gjithçka edhe duart e mia t’akullta. Sa qetësi dëgjohet prej k’tij stoli.
Njëjtë si unë si kjo natë jemi kaq t’qeta, e herë pas here na kaplojnë fllade t’ftohta t’dëshprimeve.

Unë kam oksigjen me frymu, e hana errësirë, ajo e ka qiellin, e unë tokë ku muj’ me ec’.
Pas pritjes t’hanës vjen dita, ama te unë kam frikë se pritja asht e pamjaftushme.

Hanë a e presim dritën bashkë, ti ik e unë bëhem dielli?- e pyes sikur nuk e di që s’mjafton pritja që t’gjej eliksirin e lumtunisë e shëndritjen.

Lirie Halimi

Advertisements

Ëndërr në ajër

Realiteti me ëndrrat përzihen
Do krahët, s’i do rrugët.
Nga tradhëtitë e rojeve të hapave tu,
mendimet e ndjenjat stërzihen,
Kali i Trojës thotë bëhu zog a flutur.

Do biesh a s’do biesh
Nuk mbetet mister.
Do ikje ku ti nuk e di.
Dhe nëse do qëndroje prore,
Pa e ditur nëse krahë do merr.

Do mbetesh pezull si hije për të tjerët?
Për të t’vrarë ngadalë a do u duhesh?
Si princesha Argjiro do biesh si yll,
por a do, a do të shuhesh?

L. Halimi #25M

Ambivalencë

N’mes hidhërimit t’dyve
Bota ndërhyn tuj na i kujtu qeshjet,
Ngjyrimet e lumturisë u plakën u bën gri,
Dhe u shthurën zemrat siç grisen veshjet,
Fill i largët, nga nji vegëz pakujdesi.

As për sytë shpues, as nga fjalët me bisht,
Ndjenjat hermetike dot s’hamendsohen.
Vazhdojnë nga ty t’bëjnë me gisht,
Po ndjenjat s’shprehen, kompresohen.

Nji jetë t’tanë dialog n’heshtje,
Po muret janë vajos me kokëfortësi,
Mure që shkaktojnë dhimbje po qëndruan,
Njëjtë po u shembën e u bën hi.

N’mendime latente karakterin ta stisi,
Mandej pohoj që s’ka si ty,
N’sajesa flejnë andrrat e varfuna si qiraxhesha,
Që shpejt dëbohen, mandej vdesin pa nji pa dy.

N’gjumë rrugët u kryqëzuan më rrallë,
Por aty kisha guxim të t’flasë për dreq.
Dhe kur zgjohesha, zgjohesha prej anktheve,
Me vetëdije të vagullt e pa frymë,
Që dikur m’u shndërrua n’ves.

Nëse zemra është kaq e ngurtë,
Pse kjo lojë ngjyrash interes zgjon,
Kur ruhet sikur arti n’muze,
Po nga burgu gjë s’dallon.

Me ty gjithçka është ambivalencë;
Pa karar, veç dyshime.
Aq sa ndjell ters e mirë për ty,
Ngjashëm bëj për veten time.

L. Halimi. (17 Maj)

Stinë pa stinë

E ke tradhtue veten ndonjëherë,

Stinë te ti me qenë ndjenjat,

E ti me i pritë të tona me petk e entuziazëm t’njëjtë?

Çmimi i kësaj është internimi,

Me kalue n’diçka tjetër,

S’vërehet prej askujt tjetër.

Nji kollë e thatë monotonie me t’kaplue,

Nji vjeshtë e vonë,

që ngjan herë si verë, vjeshtë a dimër.

Verë pohoj që është,

Por që s’është e di.

Mirazhe t’cilat i përdori si teshë t’realitetit.

T’dy qeshim, ama kam dyshime;

Ti a qan a veç qesh? Apo t’dyjat si unë?

Maj pa stinë

N’rebelim qeniet u tretën,
Për t’edukue veten vendosëm t’agjërojmë,
Edhe pse vaktet u zbritën, pak mbetën,
Shpresë ka n’sofrën që shtrojmë.

Ushqehemi me bollëk pritje,
Nuk na leverdis t’hedhim një hap,
S’urrejmë nazet, duam ikjen,
Presim shumë, bëjmë pak.

Mbyllim sytë dhe për jehonat,
Kaq i egër është hidhërimi!
Dhe kur gjithçka është n’front,
Bëhemi hije, nuk njihemi.

Molisen ditët që ecin zvarrë,
S’u zgjidhën inatet, s’falëm faljen.
S’honepset tjetri, ekzistenca varrë,
Edhe pse zingjirët burgosën djallin.

Ngase helmi gjendet brenda nesh,
Indiferenca nuk bëhet dot ilaç.
Jo për veset që t’vajosin,
T’shndërrojnë n’guri, s’mbeten llaç.

L. Halimi (18 May)

Humnerë pa urë

Nuk t’njoh as ty as veten,

Pres t’gjej prehje n’betejat tona.

N’luftërat ku s’ka flamur t’bardhë, as dhuratë si t’Trojës.

Nji disfatë a dorëzim,

Nji arsye për t’qajtë n’vend t’nji mijë dyshimeve

Me ditë a me qëndru akoma.

A ndoshta kemi ik që moti!

Me ditë a jemi a s’jemi,

Ku dashuria e urrejtja bashkndajnë tokën.

A ndoshta urrejtje quhet veç dhimbja e kufijve që i theve pa leje.

E dëgjoj dialogun e heshtjeve tona,

Pres t’kuptohemi unë budallaqja

Kur edhe fjalët i përtypëm e i pështymë,

I hodhëm si fletat që i bëj top kur them diçka t’pavlerë.

Mëri ndjej ndaj fatit,

Prandaj mbaj distancë ndaj t’dyve.

Ndaj vetes ndjej neveri,

Ngase ndaj teje s’ndjej asgjë, a nji lëmsh gjithçka.

Si Procesi i K-së, i stërzgjatun deri n’përjetësi,

që fund t’njëjtë mos t’ketë.

Veç që fajet e tua janë herë herë t’dukshme, herë asgjë n’horizont.

Veç unë e ti.

T’dy as t’pajtuem, as t’hidhëruem,

T’gëzuem e t’mërzitur që jemi.

Frikë e dëshirë deri n’asht që s’do ketë gjë veç hirit,

Kaq i gjallë është relacioni zjarr-ujë,

Po ne jemi si t’vdekur.

I fshehim mirë andrrat.

Ngjashëm dhe zhgënjimet.

Njëjtë si iku prej teje,

Arratisem edhe prej vetes.

M’gërryejnë pyetjet pa përgjigjje,

S’kam guxim ta shoh,

Se sytë s’mbajnë të fshehta.

I rëndon pesha e sekreteve,

Ajo e realitetit t’hapur.

L. Halimi 30/09/18

Ditëlindje pa uratë

Ditëlindjen s’ta urova kur akrepat u puthitën.
As kur dritat e qiellit u fikën.
Ngase s’ndjej entuziazëm qe sa kohë,
Jo në ditëlindje, por as për jetën.
Ngase s’më premton asgjë me ty viti tjetër.
Asgjë veç asgjësë.
Thënë më saktë ‘asgjë veç ndarjes’, a distancës.

Pas ëndrrave them do shkoj,
Edhe pse ëndrrat më t’bukura këtu i shoh.
Këtu zunë fill,
Këtu te ti ku fle gjumë.
Po kur zgjohem m’thonë ‘shko prapë fli’,
se ndryshe me të asgjë tjetër s’të lidhë.
Sa zor më vjen!

Them pse t’mos qëndroj dhe unë kur ti qëndron?!
Por t’tjetërsuan, ty realiteti im i trishtë.
Njëjtë si dëshirat e mia.
Vazhdoj t’jem,
T’jem këtu, por ty s’t’kujtohem,
S’ka gjë, unë t’njoh.
E marrtë mortja, pse s’mjafton kjo!
Përpiqem derisa m’harxhohen forcat,
Maratonë, por s’zmbrapsem,
Shoh si lodhem e plakem.

Si t’rri, këtu t’gjalloj,
Kur s’piqen kushtet,
E mua më soset durimi?!
Më ngjan sikur çdo gjë më thotë ‘ik!’
Por fati mbetet mes buzëve të pritjes,
Që lagen me shpresë,
Dhe të jargaviturit,
të tjerët në mes nesh,
T’detyrojnë t’heshtesh.
Sa dhemb kur shpërfill!
Kur ti hesht,
E unë ikjen ta mendoj nisë.

Ky është dënimi që je pa faj,
Për ty dhe për atë që t’do njëmend.
Që ik n’dhe t’huaj dhe rron atje.
E pret t’bëhet dhe.
Nga i huaji t’merr uratë,
Për dy ditëlindjet.
Ndërsa për këta t’tjerët,
N’ditëlindjen tënde,
ikja çdo vit t’jetë dhuratë.

S’i ndeza as qirinjtë e tortës,
Si çdo ditë t’na shoqëron errësira,
Ngase s’gjeta forcë ta ndezja çakmakun.
Jo me shpresat e fikura.

L. Halimi 17/02

Labiliteti yt

Grisa hartat,
Mbylla veshët e sytë,
E fshiva tragun e çdo rruge,
që m’drejtonte n’ty.

Ngase po te shihja, do veproje,
Çdo veprim ka kundërveprim,
S’desha trazime shpirtërore,
Heshtjes t’ia prishje terezinë.

Megjithatë,
distanca që krijove ka peshë të rëndë.
Është vrimë e zezë,
që t’përpin ty me gravitetin tënd.
Ndërsa ti mendoje se je qendra e universit!

Tani për çdo frekuncë mendimi që kap,
Merr rolin e tellallit.
Valë periodike që s’lexohen,
Goditen mes vete n’vakum,
pastaj shpërndahen, asgjësohen.

N’dreq kërkim faljet,
Shikimet që flasin.
S’them n’dreq, por ndreq punë,
Që me sharrë preve tallashin.
E kështu u shkëputën fibrat,
Fibrat që na mbanin lidhur.
N’mugesë t’themelit, pa bazën.

The që te dikush që e vlerëson dashurinë,
krenaria s’është koeficient,
Por ti vuan nga shkurtpamësia
Aq sa t’lexosh vlerat e vlerave,
Nuk të shkrep fare në mend.

Dhe unë them se krenaria tkurret,
i përulet lehtas dashurisë.
Gjerë e gjatë mban roje,
Dhe kur fyhet nga një si ty,
S’ngurron, bymehet,
Bëhet mburojë, pa ndrojtje.

Spekulimet metafizike t’qenies tënde,
T’ngritën n’brigje kot,
Që s’sollën gjë veç sfilitjes.
Për t’përplasë mandej n’tokë.
Por kam frikë se dot gjë s’ndjeve.

Ç’t’i besh labilitetit tënd,
Paqëndrueshmërise që e posedon.
Nëse këtë gjendje s’e ndërron,
Nis mendo me çka gjithçka zëvendëson.

L. Halimi